SOUNDTRACKS van films zijn doorgaans miskopen. Ondanks de veelal beperkte speelduur staan ze vol sleetse melodieën die er vaak ook nog met de haren zijn bijgesleept.
Great Expectations, een film van Alfonso Cuarón gebaseerd op het boek van Charles Dickens, is een prettige uitzondering op de regel. Een bont scala aan eigentijdse groepen en artiesten heeft fonkelnieuwe bijdragen geleverd aan deze soundtrack. Duncan Sheik bewijst met zijn Wishful thinking een van Amerika's grootste singer-songwritertalenten te zijn. De groep Reef klinkt in Resignation als de nieuwe Rolling Stones en de formatie Mono brengt met het al iets oudere Life in Mono een verukkelijke lentemelodie.
De grootste verassingen zijn de solistische bijdragen van Scott Weiland (Stone Temple Pilots) en van de ex-zanger van Soundgarden, Chris Cornell. Twee stevige jongens die aan het einde van de cd gezelschap krijgen van de klassiek geschoolde Cesarie Evora en zijn naar Zuid-Amerikaanse danslokalen riekende Besame Mucho. Pulp staat erop, evenals Tori Amos en The Verve Pipe, oude tracks van Iggy Pop en The Grateful Dead, maar ook sopraan Kiri Te Kanawa.
Toch is deze plaat, anders dan de meeste andere soundtracks, geen allegaartje. Uit het bakje filmmuziek is Great Expectations zelfs de beste aankoop sinds Trainspotting.
Nico Heemelaar