Tori Amos

In essentie is er niet veel veranderd met de nieuwe cd van Tori Amos. O ja, ze speelt nu met groep in plaats van als solopianiste. Maar haar voordracht, visie op de muziek en pianospel zijn gebleven, terwijl de toevoeging van rockarrangementen niet echt radicaal genoemd kan worden. Zelf vind ze dat ze ritme op een nieuwe manier gebruikt. Dat hoor ik niet. De mengeling van elektronische beats en drums past in de holistische visie van artiesten als Peter Gabriel: ritme als volledige taal, meer dan ondersteuning. Een slag kan ploffen, nazinderen, vergroten, een eigen leven leiden. De cd From the choirgirl hotel, start vanuit haar ervaring van een miskraam. In haar songs vindt ze de taal om erover te spreken. De wanhoop, de boosheid, maar ook het vinden van troost en nieuwe moed. Dat alles vaak in vrij duidelijke woorden, niet zo symbolisch als soms het geval is.

Amos' talent is onmiskenbaar: ze schrijft meeslepende songs, zingt erg emotioneel, en heeft hier beats toegevoegd aan haar taal. Maar het maakt haar niet anders; het is een variatie op Tori. En een variatie die tijdsgebonden is. VPB