Niet eenvoudig

TORI AMOS - from the choirgirl hotel (Eastwest/Warner)

Tori Amos brak in '91 door met haar eerste officiële album (een jeugdzonde niet meegerekend) Little Earthquakes en bewees daarmee dat er voor emotionele persoonlijke muziek altijd een publiek is, zeker als die wordt gemaakt door een knappe, talentvolle vrouw die naast haar grote muzikaliteit ook nog eens haar niet geringe sensualiteit in de strijd werpt. Zelf was ik ook meteen verkocht. Tori is een bijzondere zangeres die moeiteloos religie en erotiek aan elkaar koppelt en bezocht wordt door kosmische wezens die zij 'girls' noemt en die uiteindelijk haar songs blijken te zijn. Song met een eigen persoonlijkheid en een eigen wil, die soms samenscholen in een hotel (Hotel), soms in 'that kinda scary house by the woods' (Black Dove (January)). Om het werk van Amos ten volle te waarderen moet je bereid zijn heel ver met haar mee te gaan, wat niet eenvoudig is, want haar esoterische wereldbeeld gaat zelfs menige vaste Oibibio-klant boven de astrale muts. Konden haar vorige platen nog met enige goede wil onder singer-songwriter worden gerangschikt, hier werkt Tori met een eigentijdse popband, voorzien van alle moderne, technische snufjes. 'I guess you go too far when piano's try to be guitars' (Northern Lad). Het is even wennen, maar na een heftige dancetrack paait zij je weer met een hartverscheurende ballad. In songs als Spark, Cruel en Playboy Mommy verwijst zij direct naar haar miskraam, een traumatische ervaring, die zij hier van zich af probeert te dansen. 'Dance with the Sufi's / Celebrate your Top 10 in the charts of pain' (Cruel). In Jackie's Strength zingt zij over de moord op Kennedy en haar jeugdige obsessie voor tieneridool David Cassidy. Ik vind niet alles mooi wat zij hier doet, maar blijf luisteren, want dit soort wonderlijke, inspirerende woorden en klanken hoor je niet elke dag. Onweerstaanbaar.

BERT VAN DE KAMP