De Tori-therapie

Op het einde van haar vorige wereldtournee, eind 1996, was Tori Amos zwanger. Drie maanden later had ze een miskraam. Zoals met alles in haar leven - verkrachting, feministische rolpatronen, het einde van relaties, het neersabelen van de man als species - vond ze ook deze keer relatieve troost in haar werk. "From the choirgirl hotel" is dan ook pure therapie.

En toch is dit, merkwaardig misschien, geen ingetogen, elegische plaat. Amos heeft uiteraard nog enkele typische treurwilgjes geplant (bijvoorbeeld de slotsong "Pandora's Aquarium"), maar wat bij het beluisteren van deze ongemeen overrompelende suite opvalt, is dat de ritmiek een nadrukkelijker rol speelt. Hier en daar bonken bas en drums of snijden gitaren en men kan zich indenken dat dit, hoe contradictorisch ook, haar meest 'swingende' werkstuk is.

Amos laat de luisteraar geen seconde respijt. Van bij de openingstrack, "Spark", schetst ze het thema: she couldn't keep baby alive. En tien songs later, bij het absolute hoogtepunt (niet alleen van deze plaat, maar van haar oeuvre tot nog toe), "Playboy Mommy", spreekt ze - verscheurd door schuldgevoelens - zelfs de verloren foetus rechtstreeks aan. Het ritme is dat van "Cornflake girl", de pedal steel (wat een vondst) van Al Perkins, de ontroering helemaal de onze.

En dan heben we het nog niet eens gehad over het Laura Nyro-eske "Black Dove", het sensuele "Raspberry Swirl", de latin Playboys-feel van "Iieee", het anti-mannen-statement "Northern Lad" of "Jackie's Strength", een jeugdherinnering aan de weduwe Kennedy als aanleiding voor deze idee over liefde: If you love enough, you'll lie a lot, guess they did in Camelot.

Tori Amos, "From the choirgirl hotel" (**** EW), Amos concerteert tijdens Torhout/Werchter.