Tori Amos: Tussen cactus en zonnebloem

Recensie - Hans Piët

Concert: The Tori Amos Plugged-tour.
Gehoord: 10/6, Nederlands Congresgebouw, Den Haag.

Er is veel gebeurd met Tori sinds de laatste keer dat ze in Nederland was. Haar huwelijk mag dan gelukkig zijn, de miskraam die ze kreeg heeft, zeker emotioneel, een diepe wond achtergelaten. In het licht van die gebeurtenis kan een groot deel van haar (bijtende) teksten worden verklaard, terug te vinden op haar laatste album 'From The Choirgirl Hotel', en is de muzikale aanpak waarvoor ze tijdens deze 'Plugged'-tournee kiest begrijpelijk. Zo heeft ze een uur en vijftig minuten de kans om de pijn van zich af te schreeuwen.

Al snel blijkt dat het werken met elektrisch versterkte bas, gitaar en drums zijn voor- en nadelen heeft. Het grootste bezwaar is missschien, dat Tori te veel in een keurslijf wordt geschoven. Hierdoor treedt er deels, ondanks veelal grove bewerkingen van het origineel, een zekere vervlakking op in de uitvoeringen.

Echt erg lijkt ze het niet te vinden dat haar piano meer dan ooit een onderdeel wordt van het groepsgeluid en dat ze ook qua stem minder speels kan uitpakken. Dreef ze voorheen op een intensieve manier de liefde met de piano, nu houdt ze een zekere afstand tot het instrument en ook haar vocale kracht is minder uitgesproken. Echt sensueel is ze eigenlijk alleen wanneer ze haar begeleiders naar de coulissen verwijst en alleen met haar piano voor kippenvel zorgt.

Tegelijkertijd is de groep ook een aanwinst. Door de geluidsmuur die door deze uiterst competente muzikanten wordt opgebouwd, krijgt haar selectie iets van Andy Warholschilderijen.

Wie er voor heeft gekozen om Tori Amos te ondergaan in plaats van kritisch te volgen, moet zich gisteravond vrijwel constant in een muzikaal paradijs hebben gevoeld, want Tori presenteerde in dat strakke, soms overdadige geluidsdecor een rijk palet aan stemmingen, van dromerig tot uitgelaten. Soms was ze een cactus met scherpe stekels, maar merendeels had ze meer weg van een zonnebloem.