Kabaal overstemt de grote emoties

Concert: Tori Amos. Gehoord: 10/6 Congresgebouw, Den Haag.

Door Hester Carvalho
Het is niet bekend hoeveel persoonlijkheden zangeres Tori Amos precies heeft, maar het zijn er minstens twee. Bij haar concert gisteravond kregen beide de kans zich te laten horen. Al zingend bespeelde Amos zowel een kolossale vleugel als een klein electrisch klavier. De vleugel was er voor het hartstochtelijke gebonk en gestuiter, waarbij de bespeelster jammerde en uithaalde op een manier die aan Yoko Ono deed denken.

Dan draaide ze zich een halve slag om - of eigenlijk een kwart want Amos zit altijd schuin op haar kruk - en raakt daar voorzichtig de toetsen van het minder levende maar wel vloeiend klinkende keyboard. Op dat moment veranderde ook haar stem, de feeks werd een fee met een hemels geluid. Het waren twee werelden op zichzelf: Tori Amos en haar piano zijn één als een buikspreker en zijn pop.

Maar deze bijzondere dynamiek was Tori voor deze tournee niet genoeg. Ze heeft voor het eerst in haar carrière een volledige band meegenomen. Vroeger was er altijd een tegenstelling tussen Amos' cd's en optredens: op cd met band, live alleen. Bij de vorige tournee werd ze soms al ondersteund door gitarist Steve Canton [Caton - RvM], nu waren er ook een drummer en bassist bij. Zoals is te horen op haar nieuwe cd, From The Choirgirl Hotel (1998), heeft Amos de rol van de piano teruggedrongen ten gunste van Cantons amorfe gitaargedruis. Bij het concert werkten de gitaarklanken als rookwolken rond Amos' zang. Dat gaf soms een mooi effect: de ijzeren stem die zich overal doorheen werkte om weer een glimp van zich te laten horen.

Het blijft de vraag of Tori Amos rockzangeres moet worden. Want daar draait het nu onherroepelijk op uit. Het volume was gisteravond keihard afgesteld. Als er geen gitaarsuizen klonk, dan was er wel een jankende synthesizer. De abstractie van de muziek was op zichzelf aantrekkelijk, maar voegde zich niet naar de klare toon van Amos' spel. Bovendien werden de ritmes, op de cd nog in de vorm van subtiele percussie, hier geleverd door een met millitaire discipline doorkloppende drummer.

Het concert duurde een dik uur [100 min. - RvM]. Amos zat geconcentreerd achter haar piano's soms overeind komend om met extra kracht de verste toetsen te bespelen. Dan weer stak ze een arm op om de improviserende band aan te geven hoeveel maten ze nog horen wilde. Amos staat bekend om haar behoefte zich bij concerten emotioneel binnenste buiten te keren. Daar komen de liefhebbers ook voor. Die willen haar niet overstemd horen.