Wijdbeens op haar pianokruk gunt de frêle TORI AMOS ons een gulle blik in een fascinerende belevingswereld. Fluisterend en ranselend, met een stem die aanhaalt, speels krabt, maar ook venijnig uit kan schieten speelt ze in haar uppie een mengeling van tijdloze sprookjesteksten, surrealistische schetsen en mijmeringen over het hiernamaals. Amos bezit dusdanige kwaliteiten in haar stem, voordracht, mimiek en intonatie dat ze deze woorden en teksten griezelig echt tot leven laat komen. De mystieke, frivole en diepzinnige gedachtenspinsels die ze op haar Little Earthquakes-album met zoveel vocale souplesse ontvouwt, passeren allemaal de revue. Plus een prachtig Upside Down, dat de CD niet, maar zoals Tori zweert, elk optreden wél zal halen. Af en toe verlaat de sober uitgelichte singer/songschrijfster haar droomwereld van zeemeerminnen, Happy Phantoms, en zelfonderzoek voor evergreens als Sentimental Journey of Angie. Maar altijd weet ze met haar stem zo tegen de draad der verwachtingen in te gaan dat vergelijkingen met Kate Bush of Ricky Lee Jones zinloos zijn. Gelouterd blijft een muisstille zaal achter bij het Buddha-beeld op de bar.