Spraakmakend

Zodra de zaallichten dimmen verschijnt Tori Amos in een decor van honderden kleine lichtjes. Als een elfje onder een sterrenhemel vleit de Tinkerbel van de popmuziek zich vervolgens tussen vleugel en klavecimbel in. Tori zweeft over de toetsen met fragmentarisch opgebouwde liedjes, waarbij de melodielijn en het verhaal van individuele noten ondergeschikt zijn aan stemmingbepalende werking van bepaalde klankkleuren. Zonder zang doet haar muziek filmisch aan, met tekst blijkt ieder liedje een emotionele klaagzang. Ze doet een zwaar beroep op het concentratievermogen van haar publiek, temeer omdat de aaneenschakeling van persoonlijk leed slechts incidenteel wordt onderbroken door een luchtig werkje als Cornflake Girl en het stemmige gitaarspel van Steve Caton. In tegenstelling tot eerdere optredens richt Tori zich bijna niet tot de zaal. Ik ben niet zo'n gemakkelijke prater zegt ze vreemd genoeg, waarna haar enige woorden verdrinken in de afschuw over de recente moord op een aantal Schotse schoolkinderen. Het maakt de avond er niet vrolijker op. Nirvana's Smells like teen spirit gaat door merg en been, terwijl Me and a Gun op adembenemend kwetsbare wijze, zonder enige begeleiding wordt uitgevoerd. Het slot van een beladen avond.