Limburgs Dagblad: Faithless smaakmaker op Pinkpop

Door Hendrik-Jan Heemels

Tori Amos maakte de verwachtingen niet helemaal waar, al blijft haar Kate Bush-achtige stem de moeite van het beluisteren altijd waard. Vreemd was eigenlijk dat deze gedreven Amerikaanse het met de Roskildetent moest doen en niet, gezien de omvang van het aantal fans, op het hoofdpodium mocht spelen. Gevolg was dat lang niet iedereen een glimp van haar kon opvangen.
[Er stond een full-color concertfoto van Tori bij het artikel, maar ik heb alleen een slechte Z/W copie. Bijschrift: Ondanks haar indrukwekkende stemgeluid kon de Amerikaanse zangeres Tori Amos de hooggespannen verwachtingen niet helemaal inlossen - RvM]

De Telegraaf: Mooi overzicht van huidige muziekwereld

door MARCEL FROST en RON PEEREBOOM VOLLER

... gaf je wel mooi de gelegenheid je in te stellen op het te verwachten muzikale geweld. In het bijprogramma bijvoorbeeld - dat zich voor het eerst afspeelde in twee grote tenten elders op het terrein - was het de poprock van Artificial Joy Club die al vroeg van zich deed spreken. Net als de retro-gitaarpop van Ocean Color Scene, de immer sprankelende en overtuigende podiumpresentatie van Tori Amos, het technogeweld van de nationale knoppendraaiers Junkie XL, of de liedjes met 'noise' van de Schotse Shirley Manson en haar drie Amerikanen, beter bekend als Garbage.

Het Parool: Beats in tent, lamlendigheid op veld

Jerry Goossens

...De Punkgroep NOFX had daar minder last van. Hun hyper-ironische liedjes hakten er tot ver voorbij de PA-toren in. Het Californische viertal deed een poging in het Guiness book of records te komen door acht songs in vier minuten te spelen. Dat tekent de recalcitrante houding van de kortebroekenpunkers. Aan de andere kant van het spectrum staat Tori Amos. Haar optreden in de uitpuilende Roskilde-tent deed nogal gekunsteld, en op sommige momenten bijna hysterisch aan. Maar daar staat tegenover dat het geluid glashelder was. Ook Garbage klonk op dezelfde plek als een klok.

Algemeen Dagblad: Concurrentie nekt Pinkpop

Amanda Kuyper

Een andere vrouw die kwam, zong en overwon was de eigenlijk hier vreemde eend in de bijt, Tori Amos. Menig bezoeker vroeg zich af wat de roodharige verleidelijke pianiste op zo'n grootschalig festival als dit kwam zoeken. De Roskilde tent was dan ook overbevolkt met niet alleen de trouwe fans, maar ook nieuwsgierigen. Amos deerde het werkelijk niet. Eigenzinnig als altijd liet ze haar publiek meevoeren op prachtig gezongen melodiewolken en intense pianogolven. Letterlijk meevoeren, want ook hier surfden tientallen meisjes en jongens liggend over het publiek heen.

NRC Handelsblad: Pinkpop: triomf voor vrouwen

Door Hester Carvalho

In één opzicht volgde gisteren de 'hoofd'-dag van Pinkpop '98 in ieder geval de trend van de afgelopen jaren: het was een triomfdag voor vrouwelijke muzikanten. Al waren ze nog niet doorgedrongen tot de eervolle positie van afsluiter (daar stonden de Smashing Pumpkins en The Verve). bij Anouk, Tori Amos, Shirley Manson van Garbage en Sarah Bettens van K's Choice was de publieke bijval het grootst - vooral van vrouwelijke bezoekers. 'Sisters are doing it for themselves', zong Annie Lennox ooit met Aretha Franklin. En daar zullen nobody's wife Anouk en professional widow Tori Amos het alleen maar mee eens kunnen zijn.

.....

Even later liet Tori Amos voor het eerst op deze maandag wat van avontuur horen. In de afgeladen Roskilde-tent (geschikt voor 18.000 mensen) deed ze haar eerste Nederlandse optreden met begeleidingsband. Op twee klavieren speelt Amos nog altijd de belangrijkste partijen, terwijl haar sprookjesmuziek nu wordt geaccentueerd met drums en gitaaruithalen. Maar Amos moet je ook zien en dat lukte hier helaas niet.

Trouw: Pinkpop vermaakt zich met makkelijke top-40

door Laura Westerdorp

Van Tori Amos is het dringen om vooraan bij K's Choice te komen, direct na de Smashing Pumpkings komen Garbage en de Tindersticks op de twee andere podia. Deze bands komen allemaal 's avonds, en vormen daarmee het zwaartepunt van het festival.

Annemiek (23) uit Eindhoven zit dat laatste nog wel uit, maar zij kwam voor Tori Amos. "Ik vond het prachtig zuiver, veel sterker dan op de cd. Ik dacht eerst dat het te rustige muziek voor op zo'n festival zou zijn, maar het was stevig genoeg." De Amerikaanse pianovirtuose moet dicht bij het publiek zijn om sfeer in haar optreden te brengen, maar de relatieve intimiteit van de grote groene tent, gecombineerd met haar heldere stemgeluid, was verrassend meeslepend.

De Volkskrant: Pinkpop kookt bij Reprazent

van onze medewerker Alex Burghoorn

Negentien groepen bespeelden maandag de podia. De Deftones deden met explosieve gitaarriffs en de fluister-spuug-krijs-zang van Chino Moreno wat er van hen verwacht werd: het publiek voor het hoofdpodium laten pogoën. De expressieve stem van piano-woman Tori Amos had dat effect niet, maar zij kwam wonderlijk genoeg wel tot haar recht in de Roskilde tent.

Eindhovens Dagblad: Tricky en Tori toppers op zonnig Pinkpop

Door Guuz Hoogaerts en Frans Pasma

Pinkstermaandag was het even moeilijk kiezen. Wat zou het worden na de hoge grapdichtheid van NOFX? Kortademig Amerikaans met Tori Amos of lekker wegzweven op de relaxte drugsmuziek van Spiritualized? Het volst werd het bij de Amerikaanse pianiste Amos. De 20.000 mensen die voor haar de Roskilde-tent verstopten, vergaten zelfs even te crowdsurfen toen Tori haar hart uitstortte achter de toetsen. De veelal jonge meisjes op de voorste rijen keken ademloos toe. "Tori, I love you", riep er een, en geef haar eens ongelijk.

Dagblad de Limburger: Tricky en Tori toppers op zonnig Pinkpop

Teksten: Marieke de Wit, Frans Pasma, Guuz Hoogaerts

Pinkstermaandag was het even moeilijk kiezen. Wat zou het worden na de punk met hoge grapdichtheid van NOFX? Kortademig Amerikaans met Tori Amos of lekker wegzweven op de relaxte drugsmuziek van Spiritualized? Het volst werd het bij de Amerikaanse pianiste. De 20.000 mensen die voor haar de Roskilde-tent verstopten, vergaten zelfs even te crowdsurfen toen Tori haar hart uitstortte achter de toetsen. Na jarenlang met enkel haar Bösendorfer concertzalen te hebben betoverd, heeft ze voor haar laatste cd From the Choirgirl Hotel een band geformeerd waarmee ze nu ook tourt. De extra begeleiding gaf de wat stevigere nummers van Tori een voorheen onvermoede groove, terwijlaan zeggingskracht nauwelijks werd ingeboet. De veelal jonge meisjes op de voorste rijen keken ademloos toe. "Tori, I love you", riep er een, en geef haar eens ongelijk.
[Bij dit artikel stond een zwart/wit foto van Tori, met de armen gekruisd voor zich geheven, waarschijnlijk genomen tijdens Spark - RvM]

Oor: Pinkpop verliest braadworst-imago

Tom Engelshoven, geïnspireerd door het peilloze observatietalent en de Pinkpop-liefde van Marcel Haerkens, Herman van der Horst, Jan Meyroos, Peter Pakvis (foto's), Koen Poolman en Raymond Rotteveel

...Tori Amos was op een of andere manier goed op haar plek in de Roskilde-tent, waar ook Garbage uitblonk...

Wie waren de groten van maandag? En dus van Pinkpop. Dat Tori Amos excelleerde - ondanks alle bombast - was duidelijk. Haar band, bassist, gitarist en een heldhaftige drummer, was zeer ter zake kundig en zolang Tori zich wijdbeens op haar geliefde vleugel concentreerde, maakte ze zeker indruk. Soms echter vervielen haar grillige fakkelballades tot pompeuze symfo-rock in slow motion. Met name haar meest recente materiaal lag wat zwaar op de maag. Verder verdiende ze slechts tienen met griffels voor hijgen, zang, piano en gymnastiek.

WATT: Pinkpop '98, Tori Amos

Tekst: Helmut Boeijen

Met een theatrale buiging naar het publiek betreedt Tori Amos het podium. Enige bombast is haar nooit vreemd geweest en past haar ook perfect, zo blijkt tijdens haar eerste optreden met band in Nederland. Haar geweldige lyriek, niet te negeren charisma en bevlogen pianospel komen geen moment in de verdrukking en gedijen wonderwel in het bed dat gitaar, bas, drums en samples voor haar neerleggen. De songs komen vandaag dan ook vooral van haar bijzonder fraaie laatste album From The Choirgirl Hotel. Nieuwbakken juweeltjes als Spark, Hotel, Iieee en het opzwepende Raspberry Swirl zinderen werkelijk door de gefascineerd toekijkende Roskilde-tent, terwijl oudgedienden als Horses en Cornflake Girl een weldadige behandeling krijgen van de continu met band opererende Tori. Het feit dat ze daarbij regelmatig tegelijkertijd piano en keyboard speelt en de zon achter de wolken vandaan zingt, mag eigenlijk geen verassing meer heten. Maar dat de roodharige fee zelfs in een tent op een Limburgse knollenweide tot tranen weet te ontroeren, overtreft de stoutste verwachtingen. Die waardering deelt ze, zonder valse bescheidenheid, met haar gepast bescheiden musicerende muzikanten. Hulde! (HB)