In de ban van Tori Amos

Ieder optreden van Tori Amos is een belevenis. Dat bewees de Amerikaanse singer-songwriter opnieuw tijdens de drie geheel uitverkochte concerten die ze onlangs gaf in Den Haag en Amsterdam.

Op vrijdagavond, tijdens het eerste concert, was Tori niet bepaald in een uitbundige stemming. Ze had net een aantal optredens achter de rug in Engeland en vertelde behoorlijk aangedaan te zijn door het drama in Dunblane. Ze droeg haar nummers van die avond dan ook op aan de kleuters die daar waren vermoord: "Because murdered people need a place to dance." Er hing een beklemmende sfeer tijdens het misschien wel indrukwekkendste concert dat ze ooit heeft gegeven. De emoties waren goed voelbaar in songs als Blood Roses en Hey Jupiter. Tori gebruikte haar hoge, glasheldere stem soms fluisterend, dan weer uithalend, maar altijd intens, zichzelf begeleidend met pianospel vol passie. Ook tijdens de concerten in Amsterdam gaf Tori zich helemaal. Ditmaal klonk er wat meer positiviteit door in haar songs, en ze doorbrak zo nu en dan de stilte met een verhaaltje. Het publiek zat doodstil op de stoelen. Hoe kon het ook anders? Tori creëert zo veel intensiteit met haar optreden dat je je als toeschouwer nauwelijks durft te bewegen. Magische momenten bracht ze met prachtige nummers als Horses, Putting the Damage on en Little Earthquakes. Dat gold ook voor het ontroerende Me and a Gun, een a capellanummer dat een verkrachting beschrijft. Het werd met zoveel emotie uitgevoerd dat het leek alsof ze het opnieuw beleefde. Toen na bijna twee uur de lichten in de zaal aangingen stroomde het publiek als verdoofd naar buiten. Tori Amos is een bijzondere zangeres, dat is zeker.