Humo (Festival krantje)

Torhout zaterdag en Werchter zondag: 13.35u.-14.35u. Echte naam: Myra Ellen Amos. Koosnaampje: foezewieterke (ze is dan ook nog maar pag getrouwd). Dochter van een methodistische dominee en een moeder met Cherokeebloed in de aderen. Zat al op haar vijfde aan het conservatorium, maar werd er afgegooid omdat ze hoger opliep met The Beatles en Led Zeppelin dan met de grote klassieken. Maakte het na een carrière van twaalf stielen en dertien ongelukken en een kort verblijf in een lachwekkende popmetalgroep helemaal waar als soloartieste in de afdeling emotioneel-openhartig. Actuele cd: 'The choirgirl hotel'. Over doodgeboren baby's! Pas op dat er niemand zijn neus snuit in uw t-shirt!

Het Nieuwsblad: TORI AMOS - Vleugellam

,,Als ik me omring met een groep, dan moet die fors genoeg kunnen klinken om te passen op een affiche met Rage Against The Machine.'' Het eerste nummer maakte al meteen duidelijk wat Tori Amos' bedoeling was. Gitaar, bas en drums, ze stonden daar goed, rond die grote zwarte Bösendorfer-vleugel. En ze klonken ook goed, samen. Precious things, meegebracht uit haar eerste cd, was straffe kost. Het daarop volgende Cornflake girl en het in een technobeat gewikkelde Raspberry swirl (in W later in de set) al eveneens. Toen de teugels wat gevierd werden, ging de spanning er echter langzaam maar zeker uit. Dat Tori Amos opteerde voor een paar minder bekende nummers (in T liet ze de single Spark zelfs in de kast) hielp ook niet echt om T en W bij de les te houden. Ze had gerust, hoe vreemd het misschien moge klinken haar groep een paar nummers het zwijgen mogen opleggen. Het zou het concert wellicht ten goede gekomen zijn. Toch: eerst een vleugelpiano op scène, later met Björk nog een strijkersensemble, de klassieke muziekstudenten onder het publiek hadden ook wat om naar te kijken en te luisteren. (HMP/BVD)

Limburgs Dagblad: Magere opkomst voor matig Torhout

Door Ron Langenveld

De folk- en bluesvirtuoos Ben Harper, een uiterlijke en muzikale kruising tussen Jimi Hendrix en Bob Marley, liet rond het middaguur met een vertolking van Voodoo Chile de eerste vonk over de festivalweide springen. En voor Tori Amos was het vervolgens een koud kunstje om de toonkunstenarij van Harper voort te zetten. Al gebruikt deze roodharige daarvoor natuurlijk niet de gitaar, maar de piano en haar stem. Op beide fronten mag Amos er wezen en ze scoort tevens ruim voldoende als het gaat om hijgen en wijdbeens zitten. Maar je mist bij haar optredens toch een beetje een open haard en een goed glas wijn.

Gazet van Antwerpen: Muzikale kicks doen problemen vergeten / Ook Werchter loopt pas laat warm

Tekst: Jurgen Beckers, Dieter Bernaers, Gunter Jacobs, Bert van Roy, Stef Vanwoensel

(Torhout) Een beetje meer hadden we verwacht van Tori Amos, die op de nieuwe cd From the choirgirl hotel en ook live voor het eerst een hele groep achter zich heeft. We hoorden Cornflake girl al vroeg, maar daarnaast hield Amos haar repertoirekeuze vrij eigenzinnig, waardoor een echte euforie op de wei uitbleef. Ook al hebben we zelden zoveel meisjes elk woord horen meezingen...

(Werchter) Op de hoofddag duurt het in Werchter tot Tori Amos vooraleer een groter deel van de menigte een eerste keer voor het podium samentroept. Amos snijdt haar pianoliedjes op festivalmaat, maar de iets te eigenzinnige songkeuze verhindert ook hier een echte triomf.

De Standaard: Keuze voor de muziek / Festivalbezoek krijgt concurrentie

(ISG/VPB)

(Torhout) De muziek-als-exorcism van Tori Amos werd begeleid door handgebaartjes naar het publiek, maar de communicatie bleef eenzijdig, zoals ook de groep van Tori Amos geen echte groep, maar een stel begeleiders is. Amos méént het zo hard dat je hevig naar humor verlangt.

De formule met één podium is een voltreffer bij de festivalgangers die overblijven. "Ik kwam voor Björk, Tori Amos en Nich Cave", zegt een zesentwintigjarige Lokerse die al voor de negende keer komt. "en ik vind het erg plezierig dat ik weer de hele dag op mijn plaatje kan zitten. Ik vind het ook goed dat er nu weer pauzes tussen twee optredens zijn: zo ku je rustig gaan zitten en het optreden verteren."

"Garbage was veel beter dan vorige keer, omdat ze langer mochten spelen", stellen twee paartjes van begin twintig die uit Brugge komen. "En Tori Amos vinden we een seut [geen idee wat ze daarmee bedoelen, maar positief klinkt het niet - RvM], maar haar optreden stoorde niet. De wei is groot genoeg, je hebt geen tweede podium nodig om als je een optreden niet wilt horen."

En de sfeer, telt die niet? "Als er goede muziek is komt de sfeer wel. Voor sfeer alleen kun je ook gaan kamperen."

Humo: Torhout/Werchter '98: Het jaar van de ommekeer

...Werchter moest het zonder Ben Harper stellen, Torhout met een Ben Harper op niet eens de helft van zijn mogelijkheden, wat eigenlijk nog veel erger was. Omdat wij Harper een groot en waarachtig artiest vinden - één van de weinigen bijvoorbeeld die 'Voodoo Chile' alle eer aandoen - vergeten wij zijn verschijning op T/W.

Amos en uit

Precies hetzelfde doen we met Tori Amos, zij het om heel andere redenen. Een mens heeft aangaande deze artieste namelijk twee mogelijkheden: ofwel vind je haar een hoogst relevante, volstrekt eigentijdse artieste die het soort rauwe, openhartige, levens wijzigende muziek maakt waar de emotioneel minder evenwichtigen onder ons kracht en moed en talloze vierkante meters kippevel uit putten, een grote dame die méér voor de internationale vrouwenbeweging heeft betekend dan Germaine Greer, Brigitte Raskin en Sabine De Vos samen; ofwel vind je haar een absoluut te mijden hysterische tante die net iets te graag met haar in een zelfs voor ervaren vissers te ingewikkelde knoop gedraaide psychologische hebben en houden te koop loopt, zo'n artiest die voortdurend moet kiezen tussen de therapeut, een koude douche of een uitzweetsessie aan de piano en jammer genoeg consequent verkeerd kiest, een trendgevoelige trezebees die haar trauma's en neuroses in een gezwollen symbolentaaltje aan de man brengt en het toch vooral moet hebben van jonge college-meisjes die hun eerste maandstonden nog niet hebben verwerkt en Moderne Mannen die aan de toog van trendy cafés met een liter wijn teveel in hun blaas over 'het mysterie van de vrouw' staan te raaskallen terwijl ze eigenlijk gewoon niet begrijpen waarom hun gramstorige eega nu alweer vier weken hoofdpijn heeft. En met dingen begint te gooien wanneer het WK voetbal weer opstaat.

Aangezien wij tot de tweede groep behoren, hebben wij weinig of niks over het concert van Tori Amos te melden. Tussen ons en Tori Amos wordt het toch nooit wat. Wij kunnen iemand die in de naam van de kunst ooit een speenvarken de borst heeft gegeven onmogelijk serieus nemen. Misschien is het dàt wel.

Marc van Springel