Het spiraaltje van Tori Amos

Volgens de Amerikaanse vakPers beleeft de internationale platenindustrie haar moeilijkste periode sinds de introductie van de Compact Disc. Na een aanvankelijke stabilisatie vertonen de omzetten nu een daling die - wellicht zelfs in verhevigde mate - van structurele aard lijkt te zijn. Zwartkijkers voorspellen, dat als gevolg hiervan gedwongen ontslagen in de platenindustrie op termijn niet meer kunnen worden voorkomen. De platenindustrie heeft die gedwongen ontslagen tot nu toe weten te vermijden door het traditioneel hoge personeelsverloop binnen deze bedrijfstak met relatief veel jong personeel. Voorts door het feit, dat veel platenmaatschappijen tegenwoordig onderdeel uitmaken van multinationale entertainmentconglomeraten en hierdoor minder afhankelijk zijn van uitsluitend CD-verkopen. Teneinde het hoofd te kunnen bieden aan het spook van de gedwongen ontslagen vinden tot slot ook bij diverse Nederlandse platenmaatschappijen thans grootscheepse reorganisaties plaats ofstaan ze in de steigers. Hierbij vallen overeenkomsten te constateren. Decentralisatie is het paral na een lange periode von centralisatie. In dit kader vinden er opmerkelijke kwantitatieve versterkingen plaats van met name de promotie-afdelingen. Die worden opgesplitst in bijvoorbeeld aparte units voor dance, pop en rock of gaan meer labelgericht werken. Voorts zien we ook dat labelmanagers de promotie moeten gaan doen van de labels die zij onder hun beheer hebben. Voor de buitenwacht wordt de situatie er niet altijd duidelijker op en het is daarom nog maar de vraag of dit alles tot een meer doelgerichte promotie zal leiden. Dan is er ook nog een Nederlandse platenmaatschappij, die een promotiemedewerkster speciaal gedeeltelijk vrij heeft gemaakt om de schrijvende media fijnmaziger te bespelen. Het gevolg daarvan is nu al merkbaar. Het aantal interviews, dat ik de laatste weken met Tori Amos voorbij heb zien komen, is ronduit alarmerend. Omdat ze ook nog eens allemaal identiek von inhoud waren, dient hier zelfs van een ernstige overkill te worden gesproken. En dan wil ik het met u nog niet eens hebben over al die interviews die de laatste weken verschenen zijn met Lou Reed, Nick Cave en Sepultura. Die bevestigen voor de argeloze lezer(es) alleen maar de indruk dat er in de popmuziek van vandaag blijkbaar bar weinig aan de hand is. Dit werkt bij het lezerspubliek c.q. de potentiële CD-kopers desinteresse in de hand. Geen wonder dat de CD-verkopen in een neergaande spiraal te recht zijn gekomen.

HARRY VAN NlEUWENHOVEN